Ад wald de maar’а я адзержаў цікавы камэнтар:

дык якое ўсё ж такі
ўжываць? :)
Стычнасьць? Меркавацца?

Паспрабую на зуб:
Я з ім раней меркаваўся, а цяпер не.
Нашая стычнасьць прыносіць мне асалоду.
Хто сярод вас стыкаецца з гэтай дзяўчынкай, дзеці?

*задумаўся...

Адказ, спадару wald de maar’у, можа быць кароткі:

ДОБРА (добра – у сэньсе «правільна») КАРЫСТАЙЦЕСЯ СЛОЎНІКАМ – УВАЖЛІВА ЧЫТАЙЦЕ ЗАЦЕМЫ Й ЗЬЯСЬНЕНЬНІ Ў ДУЖКАХ!

А далей тлумачу: нават найлепшы лексыкограф (а я не ўважаю сябе за такога) ня можа гарантаваць належнага карыстаньня слоўнікам, калі чытач да гэтага не падрыхтаваны.

Уявім сабе сытуацыі 1) вы ня ўмееце й ня маеце граматыкі; 2) вы маеце граматыку, але ня ўмееце яе; 3) вы ўмееце граматыку, але мова вам няродная і… вы хочаце ўкласьці тэкст. У кожным разе вынікі можна адгадаць. Пісьменьнікі, якія пішуць на няродных мовах – так ці гэтак выдаюць сябе, бо апрача граматыкі ёсьць процьма нюансаў, якія нельга загадзя ўлічыць.

Карыстаньне моваю – як гульня ў мяч: вы проста гуляеце, бо ўмееце і ня думаеце як і паводле якіх правілаў. А пачнеце думаць – усё запсуяце. Дзяцей маці вучаць не па слоўніках і не па граматыках, яны проста вучаць гаварыць. Зь дзяцінства вы чуеце тысячы, мільёны выказаў на роднай мове – і вы звыкаецеся зь імі, запамінаеце, перарабляеце, камбінуеце. Мова становіцца для вас звыклай, як паветра. А вось чужую мову – уперад аналізуеце, а тады сынтэзуеце. Каб зрабіць удалы сынтэз, трэба зрабіць слушны аналіз.

На жаль, беларускую мову, ці паасобныя беларускія выразы, словы, мы мусім вывучаць, як замежныя… Дык і вывучайма ж пільна! А таксама прывыкайма. І не шукайма ўнівэрсальных слоў, якія б цалкам пакрылі расейскія паняткі. Бо іначай мова звонку будзе апрычацца, а знутра – русіфікавацца, пакуль ня стане зьлепкам з расейскае. Гэта й ёсьць адна мова з двума тэрмінамі. А якраз хараство й сэнс існаваньня ўсякае мовы ў тым, што

МОВА МОВЕ – АСЫМЭТРЫЧНАЯ.

Навошта ж спадар сканструяваў такія няўклюдныя калькі з расейшчыны?  Ды яшчэ пазбытыя кантэксту!

А вось іх меркаваныя слушныя адпаведнікі, што цалкам адпавядаюць слоўніку. Выбірайце, зважаючы на кантэкставы сэнс сказанага.

У Вас:

Я з ім раней меркаваўся, а цяпер не.

А трэба так:

Я з ім раней стыкаўся, а цяпер не;
Я з ім раней меў стычнасьць, а цяпер не;
Я з ім раней знаўся, а цяпер не;
Я з ім раней таварышаваў, а цяпер не –
і г. д.

У Вас:

Нашая стычнасьць прыносіць мне асалоду.

А трэба так:

Наша памеркаваньне прыносіць мне асалоду;
Наша стыканьнеся прыносіць мне асалоду;
Наша кантактаваньне прыносіць мне асалоду;
Наша таварышаваньне прыносіць мне асалоду –
і г. д.

У Вас:

Хто сярод вас стыкаецца з гэтай дзяўчынкай, дзеці?

(Тут Ваша фраза кепска ўкладзеная, а слова ўжыта добра.)

А можа было б і так:

Хто з вас стыкаецца з гэтай дзяўчынкай, дзеці?
Хто з вас знаецца з гэтай дзяўчынкай, дзеці?
Хто з вас таварышуе з гэтай дзяўчынкай, дзеці?

І майце наўвеце меркавацца – бліжэй да панятку ‘гаварыць’, стыкацца – бліжэй да панятку ‘кантактаваць’. Я сынонімы даю ня дзеля колькасьці, а дзеля нюансаваньня выказаў.

А вось так словы тарнаваліся ў арыгінале, скуль яны ўзятыя:

Мы, беларусы, гаворачы аб сваёй дзяржаўнай незалежнасьці, не павінны абходзіць моўчкі таго балючага пытаньня, як гэта мы, атрымаўшы сваю дзяржаўнасьць, будзем меркавацца з чужымі нам нацыянальнымі людзьмі, якія жывуць на беларускай зямлі. Янка Купала;

Але няможна памеркавацца, Калі нас дзеліць спорая даль. Стары Улас;

Хоць я й не на адміністрацыйнай рабоце, але, як інструктару райпарта, мне даводзіцца стыкацца (кантактаваць, – Ю. П.) з рознымі "чынамі", а сяму-таму й заўвагу якую (па партлініі, вядома) зрабіць. Хвядос Шынклер;

Р у ж а. Мой сон быў надта сташны й меў стычнасьць (меў кантакт, - Ю. П.) з табою, сусед. Кандрат Лейка.

Ня трэба думаць, быццам слова – гэта нейкі апрычоны й нерухомы панятак. Мала таго, што слова аднае мовы ня тоеснае слову іншае мовы, дык яно яшчэ нятоеснае сабе самому. Жывое гутарковае слова плыўкае, як рэчка. Вось некалькі кантэкстаў дзеяслова меркаваць і вытворных ад яго:
 
Падстарасьці правентовы... успакойваючы тую справу... з пастанавеньня і памеркаваньня прыяцельскага... Акты, 1632 г.

Досыць будзе тут работы, меркаваў я сам з сабой. Вераніцын;

Толькі гэтак між сабою радзяцца, мяркуюць, Аж здалёку хтось азваўся. Альберт Паўловіч;

Адно толькі не меркавалі, што збан да пары ваду носіць... Карусь Каганец;

"Калі яны "сыраежкі", знача іх сырыя есьці можна," – меркаваў у сваёй галаве. Язэп Шпэт;

Азнаёміўшыся з тэмамі... Управа Белдзяржкіно... меркавалася будаваць сцэнарый, насычаны беларускім бытавым матэрыялам. Міхась Зарэцкі;

Гутарка... захапіла абодвух і завяла іх у глыбокія нетры плянаў ды меркаваньняў пра блізкую будучыню краіны. Міхась Зарэцкі.

Тут няма сэмэмы «общаться», але я хачу зацеміць: паназірайце, як “плыве” ягоны сэнс! Нам бы такую гнуткасьць!

У беларускай мове дзеяслоў меркаваць, дзякуючы адумерцю сваёй нутраной формы, таксама, як і расейскі дзеяслоў  решить, можа бясконца тыражаваць сэмантыку. Праўда, слушней сказаць “мог”, бо страшна глядзець, як яго “засушылі” сучасныя носьбіты мовы.