Прыйшоў памалу да высновы, што вялікія пасты пра мову мала эфэктыўныя. Большая палова інфармацыі, як выявілася, не ўспрымаецца й не запамінаецца. А шкада, бо ў мове ўсё зьнітавана з усім. І малымі “пстрычкамі” нічога ня скажаш. Дык вось... “пстрычка”...
...на днях, пераглядаючы свае пазнакі ў Леапольда Родзевіча, убачыў дзеяслоў заўзяцца / заўзімацца, аднакаранёвы да спакменьніка заўзятар, пра які я ўжо ня раз пісаў:
http://arche.bymedia.net/2007-11/paciupa711.htm
http://community.livejournal.com/by_mova/4
П я т р о к. Годзе, годзе, красу наводзіць, і так, здаецца, як кроў з малаком... Іш ты як заўзялася! Вікця?! Ня чуе! Ну то й добра!
А некаторыя да гэтае пары яшчэ ня вераць!


Comments
Адзінае, не зусім зразумелы сэнс слова: заўзяцца - захапіцца?
Сад разьбежлівых дарожак.:)
Што да вялікіх формаў, дык я не зусім згодны...
Вялікія допісы, як на мяне, чытаюцца лёгка, бы мастацкая кніга. І гэтаксама лёгка засвойваецца й пададзеная ў іх інфармацыя.
Але я адсочваю стан мовы заўжды і, на жаль, пераконваюся, што на "тэарэтычна", на словах нешта прымаецца хутчэй, чым "практычна", на справе. Таму й думаю, якая форма больш уежная.
Твой А.Ф.
Пішыце часьцей :)
Буду старацца:)
Рыхтую шэраг пастоў, ніяк не завершу...
Будзьма!:)